جرات نمی كردم چیزی بخورم ؛ حتی سوپی كه با خودم برده بودم را به بچه ها دادم كه درست كنند ولی خودم جرات خوردن آن را نداشتم چون می ترسیدم حالم بدتر شود. بالاخره ساعت حدود 9 شب بودم كه سلماسی به چادر آقای افلاكی و چشمه و قصابان رفت تا ما سه نفره بخوابیم. یك آمپول دگزامتازون هم تزریق كردم كه مشكلی برایم پیش نیاید، دكتر به من اكسیژن هم داد تا شب را با اكسیژن بخوابم ولی دستگاه ایراد داشت! نمی توانستم با آن نفس بكشم. یك بار رفت و ماسك دیگری آورد كه با آن هم همان مشكلی قبلی وجود داشت. دكتر گودرزی گفت: این یك وسیله كمكی است نه اینكه خیلی تاثیر داشته باشد. من هم چیزی نگفتم فقط وقتی رفت،گفتم: نمی توانم با این تنفس معمولی خودم را انجام دهم. خانم لاله كشاورز به من روحیه داد كه ماسك را تحمل كنم. وقتی بچه ها خوابیدند ماسك را كنار زدم و خوابیدم. ساعت 2 نیمه شب بود كه از خواب بیدار شدم،خیلی تشنه بودم . اول كمی ترسیدم كه آب بخورم (بچه ها فلاسكم را برایم آب كرده بودند) میترسیدم باز حالم بهم بخوره! ولی نتوانستم تحمل كنم به خودم گفتم هر چی كه بشود به هر حال من تشنه هستم. بلند شدم یك لیوان با در فلاسك آب خوردم هنوز تشنه بودم ولی كمی صبر كردم كه ببینم وضعیتم چطور می شود مشكلی نداشتم دوباره بلند شدم و همه ی آب فلاسكم را خوردم و تا صبح خوابیدم، صبح از ساعت 5 بیدار بودم بچه ها با هم حرف می زدند تا اینكه حدوداً ساعت6 بود كه از كیسه خواب ها بیرون آمدیم و سایلمان را جمع كردیم. بچه ها برای صعود آماده می شدند ولی من تمایلی نداشتم با آن وضعیت صعود كنم چون از روز قبل چیزی نخورده بودم و این آخرین فرصت برای صعود بود. فرخنده صادق گاز را آماده كرد تا برف آب كند به محض روشن كردن چراغ من حالم بد شد! گفتم: خاموشش كن! اجازه بده من لباس بپوشم و بیرون بروم بعد روشن كن! سریع لباس پوشیدم و بیرون از چادر منتظر ماندم تا آنها برف را آب كنند بعد از خاموش كردن چراغ به داخل چادر رفتم دیگه مطمئن شده بودم كه گاز برایم مشكل ایجاد كرده است. دكتر به چادر ما آمد وگفت: شما با آقای قیچی ساز برمی گردید پائین و بعد قیچی ساز بالا خواهد آمد! گفتم : چرا قیچی ساز؟! گفت: من مسئولیت فنی را قبول نمی كنم. چیزی نگفتم و دكتر رفت. به چادر آقای افلاكی رفتم وسوال كردم: من چطوری بر می گردم ؟ گفتند با یكی از شرپاها . خیالم راحت شد كه برای یكی دیگر از اعضاء تیم مزاحمتی در راه صعود ایجاد نخواهم كرد. به چادر برگشتم تا وسایل را جمع كنم . بچه ها هم مشغول آماده شدن بودند قرار بود ساعت7 حركت كنند. یك جفت جوراب وكلاه طوفانم را در اختیار بچه ها قرار دادم و برای ایشان آرزوی موفقیت داشتم. همه از چادر بیرون آمدیم. بچه ها كپسول های اكسیژن را گرفتند و بطرف مسیر صعود راه افتادند.هنوز مشخص نبود با كدام شرپا باید به پائین برگردم با آقای چشمه قصابانی راحت تر بودیم؛ رفتم و گفتم من حالم خوبه حتی خودم هم می توانم به پائین برگردم. گفت: نه اصلاً این حرف را نزن و اجازه بده با شرپا هماهنگ كنند. قبول كردم و نهایتاً قرار شد پسر صُنم، سرادر تیم، به همراه من به پائین برگردد. تیم حركت خود را به سمت بالا آغاز كرد و من به همراه صُنم منتظر پسرش ماندیم . پس از رسیدن وسایل بالا را به صُنم داد و ما هم آماده شدیم و به سمت پائین راه افتادیم. شرپایی كه همراهم بود زیاد از وضعیت من اطلاعی نداشت؛ چون او از كمپ 2 به كمپ4 می رفت. فقط وقتی به كمپ3 رسید به او گفتند كه باید با من به پائین برگردد. اولین كارگاه می خواست كمكم كند كه خود حمایتم4 را جابجا كنم و به طناب پائین بیندازم .گفتم : خودم میتوانم این كار را بكنم.