بررسی ها در بعضی از مناطق آذربایجان غربی و شرقی و نیز شهرستان دماوند نشان دادند که سالیان سال می باشد که مردم آن مناطق به طور سنتی از ریشه گیاهی که آن را چله داغی می نامند به صورت ضماد با دنبه گوسفند جهت درمان و التیام دردهای روماتیسمی و نیز نرم نمودن عضلات نواحی که شیئی در آن فرو رفته جهت در آوردن شی و یا جا اندازی استخوان های جا به جا شده و در رفته به کار می رود و حتی در شهرستان دماوند برای نرم کردن و تحلیل خار پاشنه پا و حتی تسکین درد آن به کار می رود .

گیاه از خانواده نعناع می باشد که اسم فارسی آن سنبل بیابانی پاره برگ و (( بیش خاف )) می باشد .

منطقه مصرف گیاه : ریشه گیاه است .

موارد مصرف : درمان بیماری روماتیسمی و درد پا .

فصل فعالیت گیاه : فروردین و تا خرداد ماه .

منطقه پراکندگی : دامنه های البرز در شهرستان جاجرود واقع در آبشار کهرود ٬ فیروزکوه ٬ دماوند ٬ قزوین ٬ آذربایجان .

زمان جمع آوری گیاه : مرداد ماه زمان استراحت گیاه .

نحوه تهیه دارو : بعد از جمع آوری در مرداد ماه ابتدا ریشه ها را به خوبی توسط آب شسته ٬ چربی ها و ناخالصی روی ریشه پاک شود و پس از تکه تکه کردن در سایه تحت تاثیر هوای آزاد خشک شوند و سپس توسط دستگاه آسیاب تکه های خشک شده پودر شوند و آماده مصرف میباشد .

مرفولوژی گیاه : گیاهی است پایا و پشم آلود به طور ۶۰ الی ۱۰۰ سانتی متر و گاهی بیشتر با ساقه راست و خشن ٬ برگ ها به رنگ سبز شفاف کم و بیش پشم آلود به ابعاد ۱۵ در ۴۰ سانتی متر بوده دارای بریدگی های عمیق شانه ای با قطعات کشیده شده سرنیزه ای است .

گل ها به صورت فراهم روی محور قرار گرفته و بسیار پشم آلودند .

ارتفاع رویشگاه : ۱۲۰۰ تا ۲۲۰۰ متر از سطح دریا

۱۵ گونه گیاهی از جنس ارموستا خیس در ایران شناسایی شده است .