همانطور که هر گروه کوهنوردی نیاز به نقشه و قطب نما دارد ٬ هر صعودی نیازمند یک سرپرستی نیز هست . اما نوع و شکل این سرپرستی با توجه به ماجرا فرق می کند . برنامه رفتن با دوستان قدیمی کوهنوردی در پایان هفته یک چیز است و صعود مسیری فنی و دشوار با کوهنوردانی که هرگز یکدیگر را ملاقات ننموده اند ٬ چیز دیگری .

کوهنوردانی که کاملا یکدیگر را می شناسند ٬ بطور غیر رسمی و بدون اینکه خود آنرا احساس کنند ٬ سرپرستی را خوب اجرا می نمایند . یک هیات کوهنوردی که متشکل از کسانی است که کمتر با هم آشنا هستند ٬ مستلزم سازمانی رسمی تر و تشکیلاتی با برنامه تر است . اما در هر دو حالت سرپرستی یک چیز را انجام می دهد :

شیوه ای برای صعود جمعی و اجرای آن و موفقیتی ایمن و لذت بخش .