خواندن این مطلب را برای آن دسته از کسانی که تنها راه میروند و نمی بینند

توصیه نمی کنم .

ما کوه نویسان !

با توجه به روند رو به رشد تارنگار ها در چند سال اخیر و همچنین گسترش تارنگار های ورزشی بخصوص حوزه کوهنوردی ٬ رویکرد شخصی خود را از آغاز شروع فعالیت تارنگار کوهنوردی از این حوزه مورد نقد و بررسی قرار دادم و نتایج متاسفانه منفی را بدست آوردم و این بدان معنی هم نمی باشد که تمامی تارنگار های این حوزه نکات مثبت ندارند . متاسفانه در اکثر تارنگار ها چیزی به عنوان هدف وجود ندارد . به نظر من عدم وجود راه و هدف مشخص باعث ساکن بودن انسان میباشد و نمیتواند پیشرفتی را برای انسان به ارمغان آورد . خود به شخصه مرگ را بهتر از یکسان بودن میدانم چون خود مرگ مرحله ای از پیشرفت و به جلو رفتن انسان میباشد . مسئله تارنگار های کوهنوردی و کوهنویسان مسئله مهم و قابل توجه ای میباشد و این را میتوان بعنوان مثال از تعداد تارنگار های ثبت شده ورزشی در پرشین بلاگ استنباط نمود . ( فوتبال ١٢ ، تنيس ١١٥ ، کوهنوردی ١٧٩ ) با توجه به این آمار و ارقام که نشان دهنده علاقه افراد به کوه نویسی میباشد باید این مسئله را نیز درنظر داشت که آیا این امتیازی که از نظر تعداد در تارنگارهای کوهنوردی وجود دارد باعث پیشرفت کوهنوردی ما بوده است یا خیر ؟ و آیا ما کوه نویسان توانسته ایم بار علمی کوهنوردان و کوهنوردی کشور را ارتقاء دهیم ؟ آیا ما کوهنویسان توانستیم کاری برای کوهنوردی کشورمان انجام دهیم ؟ (بر اساس این جمله که گفتند : نگویید کشور برای ما چه کار کرده ٬ بگویید خود برای کشور چه کرده ایم ؟) در بین این تعداد تارنگار کوهنوردی با توجه به بازدید هایی که از آنها انجام دادم وضع موجود را اینگونه ارزیابی نمودم : خیلی از آنها اصلا به حوزه کوهنوردی تعلق ندارند و تنها خود را در بخش کوهنوردی تارنگار ها ثبت نموده اند و به بیان شعر و نقد های ادبی پرداخته اند ! که تعدادشان نیز کم نیست . خیلی های دیگر نیز مدت هاست که مطلبی را در تارنگار خود قرار نداده اند و غیر فعالند و تنها در این میان تعدادی کمی مشغول به فعالیت می باشند که بررسی آنها جای بسی تامل دارد و میتوان آنها را به دو دسته هدفمند و غیر هدفمند تقسیم نمود . از نظر من تارنگارهای هدفمند آنهایی میباشند که به صورت فنی ٬ حرفه ای ٬ اصولی و برای پیشرفت کوهنوردی ما تلاش می کنند که متاسفانه تعداد آنها انگشت شمار است و تارنگار هایی که خارج از موارد فوق میباشند غیر هدفمندند . تارنگار هایی نیز هستند که تنها برای دل خودشان مینویسند نه جامعه کوهنوردی . ابتدا در مورد تارنگارهایی صحبت می نمایم که به قول خود در حوزه گزارش نویسی فعالیت دارند ٬ این تارنگارها ٬ تارنگارهای خاطره نویسی هستند نه گزارش نویس ! یک گزارش برنامه باید از نظر علمی پر بار باشد و به گونه ای نوشته شود که اگر فردی برای اولین بار تصمیم به صعود گرفت بتواند از روی آن گزارش نوشته شده بدون هیچ مشکلی برنامه خود را اجرا کند و هنگام خواندن گزارش از تمام ویژگی های آن برنامه مطلع شود ٬ بعنوان مثال : موقعیت جغرافیایی محل ٬ اهالی آنجا ٬ فرهنگ و زبانشان ٬ سختی های برنامه ٬ آب و هوا ٬ محل و موقعیت پناهگاه ها ٬ کیلومتر دقیق مسیر ٬ کروکی ها و خیلی چیزهای دیگه که معمولا اثری از آنها در خاطره نویسی دیده نمی شود . تارنگارهایی نیز تنها به کپی و جایگزینی مطالب دیگران می پردازند بدون ذکر نام منبع که بسیار کار ناشایستی است و غیر اخلاقی . اکثر تارنگارهای آموزشی نیز به بیان مطالبی می پردازند که بارها و بارها آن مطالب در تارنگارهای مختلف نگاشته شده و مطالب بروز دنیا در این میان به چشم نمی خورد . تارنگارهای خبری نیز بسیار کم تحرک هستند و اکثر کوه نویسانی که تارنگار خبری دارند خود از برنامه ها و مسائل کوهنوردی خبر تهیه نمی کنند و از خبرگزاری ها و رسانه ها مطالب را نقل می نمایند که لازم است دوستانی که در حوزه خبر رسانی فعالیت می نمایند حضور خود را پر رنگ تر نمایند . مسئله دیگری نیز که جایش بسیار خالی میباشد این است که کوه نویسان ما تلاشی برای معرفی کوهنوردی کشورمان انجام نمی دهند و تنها به کامنت گذاشتن برای یکدیگر قانع شدند و با تارنگارنویسان و کوه نویسان خارجی ارتباط برقرار نمی کنند که بتوان از این طریق دانش کوهنوردی آنها را نیز مورد استفاده قرار داد و یا کوه و کوهنوردی را به تارنگار نویسانی که در حوزه های دیگر فعالیت دارند معرفی نمی کنند . مطلب دیگر همبستگی تارنگار هاست که متاسفانه جو بدی بر آن حاکم است و کامنت های بی نام و نشان حاکی از آن است . مسئله مورد توجه دیگر که اخیرا شاهدش بودم صعود مشترک تارنگار نویسان با یک گروه کوهنوردی بود که چند نکته در آن دیده می شود که مهمترین آن عدم اطلاع رسانی صحیح آن بود و آیا این صعود نتایجی داشت یا تنها دیدار و آشنایی بوده ؟ که برگزار کنندگان این صعود مشترک تنها میتوانند پاسخگوی این پرسش باشند . و سوالی که خود درباره این صعود دارم این است که چرا کوه نویسانی مانند : رضا زارعی ٬ عباس جعفری ٬ حسین رضایی ٬ فرشید فاریابی و خیلی های دیگر در این برنامه بزرگ ! حضور نداشتند ؟ چرا ما کوه نویسان تلاشی برای بهبود وضعیت نمی کنیم و به حرفه ای شدن توجه نداریم ؟

" ما کوه نویسان ! " تنها رویکرد شخصی رضا آموزگار از این وضع موجود بود .

راه بروید و با دید بازتری اطراف را نظاره کنید ...