گروه کوهنوردی همت شمیران (Hemmat Shemiran Mountaineering Club) :

گروه کوهنوردی همت شمیران زیر مجموعه ای از هیأت کوهنوردی شهرستان شمیران می باشد که فعالیت خود را از سال ۱۳۵۶ تحت نام گروه کوهنوردی همت شمیران آغازکرده و در سال ۱۳۶۲ با مجوز رسمی از فدراسیون کوهنوردی ثبت گردید.

اهم فعالیتهای گروه کوهنوردی همت شمیران:

فعالیت های گروه درزمینهای مختلف کوهنوردی شامل:

کوه پیمایی

غار نوردی

سنگ نوردی

امداد و نجات

هیمالیا نوردی

دو چرخه کوهستان

 بوده و امروزه با تشکیلات منسجم به فعالیت خود ادامه می دهد.

از دیگر فعالیتهای شاخص انجام شده توسط گروه می توان به موارد زیر اشاره کرد :

حضور در برنامه های آموزشی،  کلاسهای مربیگری رسمی کوهپیمایی، سنگ نوردی، یخ برف و  باز آموزی های مربیان.

شرکت در اردوهای تیم ملی و حضور در صعود های برون مرزی فدراسیون کوهنوردی از جمله حضور در صعود به قلل ماکالو،  پومری،  شیشاپانگما و چوآیو در هیمالیا و آرارات در ترکیه.

شرکت در مسابقات کوهپیمایی، سمینارهای کوه نوردی سالیانه و جشن های کوه نوردی.

باز سازی پناهگاههای کوه نوردی در البرز مرکزی.

انجام فعالیتهای امداد و نجات در مناطق پر تردد دربند به توچال و دره اوسون.

اجرای صعود های مهم همچون صعود دیواره علم کوه از مسیرهای مختلف و گشایش مسیر در دیواره غربی به نام ترنادو.

اجرای برنامه های خط الراس همچون ( سرکچال– هرزه کوه – خلنو– آزادکوه ) و همچنین خط الراس  سرکچال به دماوند.

اجرای برنامه صعود همزمان ۶ جبهه قله دماوند و ۱۱ جبهه به مناسبت سالگرد گفتگوی تمدنها.

شرکت در برنامه های پاکسازی وحفاظت از محیط کوهستان.

تاریخ کوهنوردی در هیمالیا بعد از پایان صعود هر ۱۴ قله هشت هزار متری تا فرایند رویکرد امروزی و عام برای صعود به قلل آن دارای برگ هایی درخشان و تابناک است . در این دوره که تقریبا از سال ۱۹۶۰ آغاز گردید و تا ۱۹۹۰ ادامه یافت کوهنوردانی که پا به هیمالیا می گذاشتند دنیای سفید کوه های بلند را به گونه ای دیگر کشف کردند .

آن ها نه به دنبال افتخار اولین صعود بودند و نه مانند امروز درگیر و دار صعود هایی مشخص با راهنما و شرپا . آنان گام به گام به دنبال صعود ستیغ ها و سختون های عظیم هشت هزار متری از راه هایی نو و مسیر های دشوار بودند . صرف کوهنوردی و بودن در کوه برای آن آدم ها کوه ملاک اصلی بودنشان در آن دنیای سفید و سرد بود .

نام هایی نظیر کوکوشکا ٬ ویوتک کورتیکا ٬ راینهولد مسنر ٬ ادوارد لورتان ٬ هانس کامر لندر ٬ داگ اسکات ٬ مارسل رودی و بانینگتون و ... سنگین وزن های هیمالیا با گنجینه ای از شاهکار ها .

هر یک از این افراد به تبیین آن چیزی کوشیدند که امروزه آنرا بنام آلپینیسم در هیمالیا می شناسیم . هر یک از این اسامی درخشش خاص خود را دارند . اما کوکوشکا کوهنورد فقید لهستانی دومین فاتح تمام هشت هزار متری ها یراحتی و به ناحق بسیار گمنام باقی مانده است .

او در سال ۱۹۴۸ در لهستان به دنیا آمد و در سال ۱۹۸۹ در ارتفاع ۸۲۰۰ متری دیواره جنوبی لوتسه برای همیشه در کوهی که دوستش داشت آرام گرفت . او طی ۸ سال موفق به صعود تمام قلل بالای هشت هزار متر شد . ( کاری که برای مسنر بیش از ۱۶ سال زمان برد . ) تمام صعود های او به غیر از قله لوتسه یا در زمستان بود یا از مسیری نو و یا بصورت انفرادی . بسیاری بر این باورند که اگر کمی خوش شانس تر بود حتی زودتر از مسنر موفق به انجام این صعود ها می شد . ولی کوکوشکا هموراه از این که او را درگیر مسابقه صعود با مسنر قلمداد کنند رویگردان بود .

او میگفت : من کوه ها بخاطر خودشان صعود میکنم نه بخاطر هیچ چیز دیگر .

کشور لهستان در زمان او دارای رژیمی کمونیستی با مسائل خاص بود . اینکه چگونه او توانست هزینه این صعود ها را بدون هیچ گونه کمک گیری از کمپانی ها و کارخانه جات جمع آوری کند ٬ نشان از اراده سخت او دارد .

او هنگامی که به کشورش برمی گشت ضمن زندگی با همسر و دو پسرش با کار در ارتفاع و همچنین کار در رشته تحصیلی دانشگاهی خود پول پس انداز می کرد و باز راهی آن دیار دور می شد . دوستانش از او بعنوان مردی مهربان ٬ پر کار و بسیار بسیار قوی نام میبرند . مردی ساکت که همواره آماده کمک به دیگران بود . توانایی غریب او در پیمایش کوه ها و مسیر های فنی اعجاب آور بود . صعود او بر روی K2 از مسیری که امروزه به نام مسیر کوکوشکا شهرت یافته یکی از غریب ترین سنگ نوردی های انجام شده در ارتفاع بالای ۸۴۰۰ متر بود . مسیری با درجه سختی ۱۱/۵ بدون اکسیژن و در K2 .

بعد از اتمام صعود های او بر روی ۸۰۰۰ متری ها او باز به هیمالیا بازگشت . هدف او قله لوتسه بود . تنها قله ای که از مسیر عادی صعود کرده بود و راه انتخابی او دیواره جنوبی کوه بود . دیواره ای که مسنر صعود آن را میراث کوهنوردان قرن ۲۱ خوانده بود . او با هم طنابش تا ارتفاع ۸۲۰۰ متری و تقریبا انتهای دیواره صعود می کنند . در آخرین طول های مسیر کوکوشکا پاندول می شود . کارگاه سقوط او را تاب می آورد . اما طناب پاره می شود  ! طنابی دست دوم که از یک تیم ژاپنی در نپال خریداری کرده بود ...

نقل از فصلنامه کوه - شماره ۴۴ - سال یازهم - پاییز ۱۳۸۵ - صفحه ۵۵ - کوه ها و آدم ها ترجمه علی پارسایی

خبرگزاری دانشجویان ایران - تهران
سرویس: حوادث

كوهنوردی كه صبح روز گذشته در ارتفاعات كوهستانی دربند سقوط كرده بود، پس از گذشت بیش از 3 ساعت از اعلام حادثه با اعزام دو تیم امدادی هلال احمر و یك بالگرد اورژانس نجات یافت.

به گزارش خبرنگار «حوادث» ایسنا، ساعت 11:45 صبح روز جمعه 24 آذر ماه، امدادگران كوهستان جمعیت هلال احمر شمیرانات مطلع شدند، كوهنوردی در منطقه «شیردره» دربند حوالی ایستگاه دو تلكابین سقوط كرده است.

در پی اعلام این حادثه بلافاصله 15 امدادگر در قالب دو تیم عملیاتی به موقعیت موردنظر اعزام شدند و به محض حضور در محل، اقدامات امدادی خود را برای نجات این كوهنورد آسیب دیده به هویت «علی ـ ر» حدودا 35 ساله آغاز كردند.

میثم كمالی، مسوول روابط عمومی جمعیت هلال احمر شمیرانات با اعلام این خبر به ایسنا گفت: از آنجا كه این شخص در اثر سقوط دچار شكستگی باز از ناحیه زانو شده بود، به دلیل صعب‌العبور بودن منطقه، امكان انتقال وی به دامنه كوه وجود نداشت، از این رو از اورژانس تهران درخواست اعزام امداد هوایی برای انتقال این مصدوم به بیمارستان شد كه بلافاصله پس از اطلاع در منطقه حضور یافت.

وی با بیان این كه این شخص از جمله كوهنوردان حرفه‌ای بوده و تجهیزات كافی نیز به همراه داشته است، خاطرنشان كرد: ارتفاعات كوهستانی طی روز گذشته، شرایط جوی نامناسبی داشت.

كمالی با اشاره به صعودهای زمستانی و مراجعه كوهپیمایان به كوهستان در روزهای آخر هفته، تاكید كرد: افراد پیش از آغاز صعود حتما مسیرها را مشخص كرده و آذوقه به مقدار بیش از نیاز با خود به همراه داشته باشند تا در صورت مسدود شدن و یا گم كردن مسیر با مشكلی مواجه نشوند.

مسوول روابط عمومی جمعیت هلال احمر شمیرانات افزود: در این میان افراد پیش از صعود حتما موضوع را به اطلاع شخصی رسانده تا در صورت وقوع حادثه امدادرسانی با سرعت بیشتری انجام شود.

منبع این خبر

بانو ملوک تیموری که در ظهر روز پنجشنبه ۲۴ مرداد ماه ۱۳۱۵ بهمراه ۱۰ نفر دیگر از کوه نوردان باشگاه نفت متشکل از کارمندان شرکت سهامی نفت ایران و انگلیس به گنبد گیتی برای نخستین بار صعود نمود . همچنین این بانوی کوهنوردی نخستین زنی بود که به قله توچال صعود کرد .

ادامه از قبل ...

۸. تقسیم کار :

قرار نیست چون سرپرست هستید همه ی کارها را خود انجام دهید ٬ قرار است مدیر خوبی باشید . با توجه به توان ٬ کارآرایی و تجربه کار را به شایسته ترین نفر بسپارید . در برنامه های بزرگ و اردویی برای این مسئولیت ها فرد شایسته ای انتخاب کنید :

مسئول فنی ٬ مسئول مالی ٬ مسئول تدارکات ٬ مسئول آمادگی جسمانی ( تا قبل از اجرای برنامه ) ٬ مسئول تغذیه ٬ مسئول تصویر برداری ٬ مسئول گزارش نویسی ٬ مسئول کمک های اولیه .

۹. تمرین :

هر برنامه ی ورزش های کوهستانی با توجه به شیوه ٬ تمرین ویژه خود را لازم دارد . تمرین های سرعتی که برای یک تیم سنگ نورد مسابقه دهنده طراحی میشود با تمرین های استقامتی صعود زمستانی یک کوه بلند متفاوت است . تمرین باید به گونه ای طراحی و اجرا شود که آمادگی فرد شرکت کننده بالاتر از هدف مورد نظر باشد نه به اندازه ی آن .

ادامه دارد ...

عصر امروز ۲۰ آذر ماه ۱۳۸۵ مراسمی توسط انجمن کوهنوردان ایران و باشگاه آرارات در باشگاه ارامنه آرارات تهران با حضور جمع کثیری از پیشکسوتان ٬ مربیان و علاقه مندان به کوهستان به مناسبت روز جهانی کوهستان برگزار گردید که محور اصلی موضوعات این مراسم مدیریت تنوع زیستی کوهستان برای زندگی بهتر بود .

پیش از آغاز مراسم در سالنی نمایشگاه عکس های دیجیتال از کوه ها و طبیعت ایران به نمایش گذاشته شده که مورد توجه بازدید کنندگان قرار گرفت .

در آغاز مراسم سرود ملی پخش گردید و پس از آن مجری برنامه ضمن عرض خیر مقدم ٬ پیام باشگاه آرارات را بمناسبت روز جهانی کوهستان قرائت نمودند و سپس جناب آقای عباس محمدی رئیس انجمن کوهنوردان ایران به سخنرانی پرداختند و بعد از سخنرانی ایشان پیام سازمان ملل توسط مجری برنامه قرائت گردید ٬ در ادامه برنامه سخنرانی بسیار جذاب دکتر اسماعیل کهرم از متخصصان برجسته ی محیط زیست کشور در مورد طبیعت ٬ کوهستان ٬ حیات وحش و وظیفه ما در قبال این موارد انجام گردید سپس جناب آقای بابائی از پیشکسوتان گروه کوهنوردی آرش به مطرح کردن مسائل و پیشنهاداتی در حوزه کوهنوردی و کوهنوردان کشور پرداختند . بعد از سخنرانی ها مراسم اهداء اولین کلنگ ساخته شده توسط باشگاه آرارات در ایران به این باشگاه برگزار شد . بعد از این برنامه ٬ توسط جناب آقای عباس جعفری از کوه نویسان مطرح کشور متن دلنوازی قرائت گردید که مورد تشویق حاضرین قرار گرفت . در آخرین بخش برنامه نیز جناب آقای داوود محمدی از پیشکسوتان کشور ضمن ارائه اطلاعاتی درباره قدمت و تاریخچه کوهنوردی در ایران پیام استاد محمد کاظم گیلانپور* را قرائت نمودند . مابین اجرای این برنامه ها نیز اجرای زنده موسیقی توسط هنرمندان ارامنه باشگاه با ساز پیانو و فلوت اجرا گردید که این قسمت از مراسم نیز مورد تشویق حاضرین قرار گرفت . در پایان از حضار پذیرائی بعمل آمد .

* استاد محمد کاظم گیلانپور در سال ۱۳۳۱ اولین دوره مربیگری کوهنوردی را در ایران برگزار نمودند و بنیانگذار کوهنوردی نوین در ایران میباشند .

این گزارش توسط رضا آموزگار تهیه شده است و درج آن با ذکر نام منبع بلامانع میباشد .

در ساعت ۶:۰۰ صبح امروز ۲۰ آذر ماه ۱۳۸۵ تنها اینجانب رضا آموزگار بهمراه ۸ نفر از اعضای گروه کوهنوردی رعد (وزارت جهاد و کشاورزی) در میدان سربند حضور یافته و تا ساعت ۷:۰۰ صبح منتظر دوستان و همنوردانی که اعلام آمادگی برای حضور در این برنامه را کرده بودند ماندیم !

در ساعت ۷:۰۰ صبح گروه ۹ نفره برنامه را آغاز نمود و از مسیر ده پس قلعه به سمت دوراهی اوسون حرکت کردیم و سپس دوراهی را به سمت شیرپلا ادامه دادیم تا به کلبه عبدا... ریش رسیدیم . پس از صرف صبحانه و تازه کردن نفس مسیر را به سمت شیرپلا ادامه دادیم که پس از طی کردن مسافتی بدلیل شرایط جوی نامناسب مسئول فنی گروه کوهنوردی رعد آقای رضا احمدی برنامه را متوقف و اعلام بازگشت میسر را نمودند . در ساعت ۱۱:۰۰ گروه به میدان سربند رسید و برنامه صعود نمادین بمناسبت روز جهانی کوهستان خاتمه یافت ...

هدف از طرح و اجرای این برنامه گرامی داشت روز جهانی کوهستان و آشنایی دوستان همنورد با یکدیگر بود . امیدوارم در سال آینده با تجربه ای که از این برنامه بدست آوردیم برنامه ای بهتر و با حضور پر رنگ تر شما دوستان همنورد طرح و اجرا گردد .

در این جا از جناب آقای موسوی دبیر گروه کوهنوردی رعد و همچنین از اعضای محترم این گروه تشکر کرده و از خداوند منان آروزی توفیق روزافزون برایشان می نمایم و همچنین روز جهانی کوهستان را به تمامی دوستداران کوهستان تبریک و آرزوی موفقیت را برایشان دارم .

با تشکر رضا آموزگار

برنامه صعود به قله توچال صبح فردا ۲۰ آذر ۱۳۸۵ با شرکت ۲۵ نفر از همنوردان عزیز ( طبق اعلام آمادگی افراد ) برگزار خواهد شد . سرپرستی این برنامه بعهده جناب آقای موسوی از گروه کوهنوردی رعد بهمراه اینجانب رضا آموزگار میباشد .

بدلیل اینکه بعضی از همنوردان شرکت کننده در این برنامه ساکن اطراف تهران بوده و امکان رسیدن سر ساعت ۶:۰۰ صبح برایشان مقدور نیست تغییرات احتمالی این برنامه یک ساعت تاخیر در زمان حرکت و شروع برنامه میباشد .

اینجانب راس ساعت ۶:۰۰ صبح کنار مجسمه کوهنورد منتظر حضور شما عزیزان و همنوردان گرامی میباشم تا روزی خاطره انگیز را بر فراز بام تهران داشته باشیم . از عزیزانی که موفق به حضور در این برنامه نشده اند نیز استدعا دارم در برنامه ای که در ساعت ۱۸:۳۰ فردا ۲۰ آذر ۱۳۸۵ توسط انجمن کوهنوردان ایران و باشگاه فرهنگی ورزشی ارامنه آرارات با حضور اساتید و پیش کسوتان کوه نوردی کشور برگزار می گردد ٬ شرکت فرمایند . مکان : تهران ٬ خیابان جمهوری ٬ کوچه نوبهار ٬ پلاک ۲۲ ٬ باشگاه فرهنگی ورزشی ارامنه آرارات .

با تشکر از همه همنوردان و عزیزان گرامی

رضا آموزگار

فتح K2 سخت‌ترین قله جهان، یكی از بزرگ‌ترین افتخارات هر كوهنوردی است؛ قله‌ای به ارتفاع 8611 متر كه تاكنون جان بسیاری از كوهنوردان را گرفته و پای هیچ ایرانی نیز تاكنون به این قله نرسیده است.
چوگوری (خدای كوهستانها به زبان محلی)یكی از مرگ آور ترین قله های جهان به علت عظمت آن و تلاشهای ناموفق بسیار در صعود به این قله به قاتل نیز معروف است.این كوهستان تا ارتفاع حدود 6000 متری كوهستانی صخره ای است و بعد از آن به اقیانوسی از برف تبدیل می شود.
این قله در مرز پاكستان و چین در منطقه كاراكورام قرار دارد .در زیر نگاهی كوتاه داریم به تاریخچه صعود به قله K2 از نخستین تلاش تا نخستین موفقیت برای صعود.
در سال 1902 یك گروه شش نفره از كوهنوردان اروپایی به رهبری «اكنشتاین» برای فتح K2 رهسپار شدند. آنان در آغاز منطقه یخی «بالتورو» را به طول 67 كیلومتر، كه سومین منطقه بزرگ یخی در جهان است، پشت سر گذاشتند و با رسیدن به پایین قله، تلاش خود برای صعود مستقیم از جنوب به سمت یال جنوب شرقی را آغاز كردند،اما به این نتیجه رسیدند كه صعود از یال شمال شرقی آسان‌تر خواهد بود. چندین بار تلاش بدون موفقیت انجام شد و آنان توانستند، سرانجام تنها تا ارتفاع 6600 متری صعود كنند. این گروه هدفی غیرواقعی داشته و متوجه محدودیت‌های خود نبودند و نیز هیچ اداركی از مشكلات صعود به چنین قله‌ای نداشتند.
هفت سال بعد نوبت به گروه بزرگ «دوك آبروتزی» برای صعود به K2 كاراكوروم رسید. در كنار تحقیقات علمی، این ماجراجویان قصد انجام عملیاتی در كوهستان‌های آلپ را هم داشتند. K2 هم‌اكنون با توجه به تلاش‌های «ویتوریو سلا»، عكاس مشهور كوهنورد، نزدیك‌تر به نظر می‌رسید و مورد شناسایی بهتری قرار گرفته بود.
آنان از یال جنوب شرقی آغاز كردند (كه بعدها به نام دوك نامگذاری شد) اما باربرها برای چنین صعودی آماده و ورزیده نبودند (در آن زمان هنوز شرپاها شناخته نشده بودند).
برخی از اعضای گروه از شمال شرقی K2، توانستند به ارتفاع 6666 متری صعود كنند و منظره نزدیك‌تری از جبهه شمالی عظیم K2 را ببینند. گروه همچنین تلاشی را نیز برای صعود به K2 از غرب برای صعود به «اسكیانگ كانگری» 7544 متری انجام داد، اما یك گلوگاه بسیار تنگ در ارتفاع 6600 متری صعود آنان را متوقف كرد.
پس از آن دوك موفق شد طی یك حمله مستحكم از منطقه «چوگولیسا» به ارتفاع 7500 متری برسد؛ این ركورد بلندترین صعود دنیا تا زمان صعود به اورست در سال 1922 بود.
بیست سال پس از دوك آبروتزی ایتالیایی‌ها هم‌اكنون با نوه او «دوك اسپولتو» بازگشته بودند. رهبر علمی این گروه پروفسور «آردیتو دسیو» بود و علت بازنگشتن بدون نتیجه آنان نیز وجود همین مرد بود. برنامه صعود به K2 لغو و تلاش‌ها تنها متمركز به تحقیقات علمی در منطقه «بالتورو» شد.
در سال 1938 زمان تلاش برای گروه بعدی بود كه توسط باشگاه آمریكایی آلپ و به رهبری «چارلز هوستون» فیزیكدان و كوهنورد آمریكایی روانه K2 شدند. هوستون دو سال پیش از آن صعودی موفقیت‌آمیز به ناندادوی داشت. آنان از تیم خوبی از شرپاها به رهبری «پاشانگ كیكولی» معروف استفاده می‌كردند؛ در اوایل ماه ژوئن گروه به منطقه رسید.این اولین باری بود كه در صعود از شرپاها استفاده می شد.
در یکم جولای، كمپ اول ایجاد شد و چندین نفر به كمپ نخست منتقل شدند. هوا پایدار و صاف به نظر می‌رسید. در 18 جولای «هوستون» و «پت زولت» به «شانه» كوه در ارتفاع 7740 متری رسیدند و سختی‌های پایین كوه را پشت سر گذاشتند؛ آخرین كمپ با موفقیت در ارتفاع 7530 متری زده شد.
در 21 جولای «هوستون» و «پت زولت» بار دیگر صعود خود را برای یافتن محلی برای كمپ هشت آغاز كردند. آنان محلی را درست در زیر هرم قله پیدا كردند. پت زولت كار صعود از صخره به سمت قله را نیز كمی ادامه داد و به نظر به ارتفاع 7925 متری هم رسید. آنان به رغم خوب بودن هوا تصمیم به بازگشت گرفتند. نتیجه كار این گروه خوب بود. برای نخستین بار قله K2 به طور واقعی تهدید شد.
بار دیگر آمریكایی‌ها با وجود كوهنورد و شیمیدان برجسته آلمانی ـ آمریكایی به نام «فریتس ویزنر» در برابر K2 ایستادند و كیكولی باز هم به عنوان شرپا همراه آنان بود. دیگر كوهنوردان در سطح ویزنر نبودند و این امر برای آنان بعدها مشكلاتی ایجاد كرد.
كمپ‌های یك تا هفت در جاهای مشابه گروه قبلی زده و كمپ هشت نیز در ارتفاع 7710 متری برپا شد. «ولف» یكی از اعضای گروه در همین كمپ ماند و «ویزنر» و «پاشانگ» برای ایجاد كمپ نهم در ارتفاع 7940 متری رهسپار شدند.
در 19 جولای «ویزنر» و‌ «پاشانگ» تصمیم به حمله نهایی به قله گرفتند. آنان پس از پشت سر گذاشتن صخره‌های سخت در ساعت 6 بعدازظهر به ارتفاع 8380 متری رسیدند. پاشانگ به دلیل دیر شدن از ادامه صعود انصراف داد، اما ویزنر تصمیم به ادامه آن گرفت. هوا بسیار صاف و خوب بود و كار صعود را می‌شد در زیر نور مهتاب هم ادامه داد، اما پاشانگ قادر به حركت نبود؛ بنابراین، هر دو پایین آمدند،در راه فرود، طناب آنان به كرامپون پاشانگ گیر كرده پاره شده و به دره افتاد. آنان در ساعت 2:30 صبح در حالی كه كاملا خسته و بی‌رمق بودند به كمپ نهم رسیدند.
این دو شانس بزرگی را از دست دادند، چرا که آنان تنها 230 متر با قله فاصله داشتند؛ جایی كه پای هیچ كس تاكنون به آنجا نرسیده بود.

آنان روز بعد به كمپ هشتم بازگشتند. وولف به آنان گفت كه در همه این مدت، هیچ كس از كمپ هفت كه ذخایر غذایی آنجا بوده، بالا نیامده. آنان تا كمپ هفت فرود آمدند، ولی با تعجب دیدند كمپ جمع‌آوری شده است، برای همین، شب را در آنجا گذراندند و روز بعد تصمیم به فرود گرفتند. باز هم وولف باقی ماند «ویزنر» و «پاشانگ» به كمپ شش رفتند و وقتی به آنجا رسیدند، پی بردند كه فاجعه‌ای در حال وقوع است؛ كمپ شش هم جمع‌آوری شده بود؛تا كمپ دو همه كمپ‌ها برچیده شده بودند.
«ویزنر» و «پاشانگ» در حالی كه نه از نظر جسمی و نه روحی در وضعیت خوبی نبودند، در 24 جولای به كمپ دو رسیدند.
در حالی كه آنان سرگرم حمله به قله بودند، تیم، سازماندهی خود را از دست داده بود. افراد تیم كه در كمپ دوم بودند به رغم دستور‌های «ویزنر» به شرپاها دستور دادند، همه كمپ‌ها را تا كمپ هفت جمع كنند. آنان تلاش برای نجات وولف را آغاز كردند و پس از چندین بار حمله، سرانجام كیلولی و چند شرپای دیگر موفق شدند در 28 جولای به كمپ 6 برسند.
صبح روز بعد، آنان به كمپ هفت رسیدند و ولف نیمه جان را پیدا كردند. پس از مراقبت‌های لازم و دادن نوشیدن‌های گرم، وولف قول داد كه صبح روز بعد، قادر به حركت باشد.شرپاها به سمت كمپ شش حركت كردند كه پس از رسیدن آنها به كمپ شش طوفان شدیدی در K2 شروع و باعث توقف آنان در همان مكان شد.
در 31 جولای، پاشانگ و دو شرپای دیگر دوباره به كمپ هفت رفتند تا وولف را پایین آورده یا دست‌كم از وی نوشته‌ای بگیرند كه مسئولیت را از گردن آنان بردارد. تنها تسرینگ شرپای چهارم در كمپ شش باقی مانده بود. این آخرین باری بود كه از آن چهار نفر خبری ‌رسید. در دوم آگوست، «تسرینگ» به تنهایی به كمپ اصلی بازگشت و گفت كه هیچ كدام از آنان مراجعت نكرده‌اند و هیچ نشانه‌ای نیز از حیات انسانی در بالاتر نیز مشاهده نمی‌شد. ویزنر آخرین تلاش برای نجات آنان را انجام داد، اما پس از سه روز زمین‌گیر شدن در كمپ دو، به علت توفان، مجبور به بازگشت شد؛ این به معنی پایان بود. دیگر انسان زنده‌ای در آن تاریخ در K2 وجود نداشت.
دودلی وولف، پاشانگ كیلولی، پاشانگ كیتار و پینتسو برای همیشه در K2 باقی ماندند؛ آنان نخستین قربانیان خدای كوهستان دومین قله بلند جهان بودند. تلاش دوم آمریكایی‌ها برای صعود به K2 با یك تراژدی پایان یافت. گروه تحت انتقادات شدیدی از انگلیس و‌ آمریكا قرار گرفت و ویزنر به سختی از خود دفاع كرد. پاشانگ كیكولی، یكی از بهترین شرپاهایی بود كه می‌توان او را با یكی از بهترین شرپاهای جهان؛ یعنی تنرینگ نورگای مقایسه كرد.

پس از جنگ جهانی به علت مشكلات سیاسی تا سال 1953 هیچ گروهی روانه «كاراكروم» نشد. در آن سال گروهی هشت نفره از آمریكایی‌ها برای بار دوم روانه K2 شدند. در این گروه، افرادی مانند «هوستون» از گروه سال 1938، «تونی استریتر»، فاتح «تیریك میر» در سال 1950 و «جرج بل»، از صعودكننده‌های مشهور به كوه‌های آند، حضور داشتند.
در 19 ژوئن كمپ اصلی در 5000 متری و زیر یال آبروتزی ایجاد شد. این گروه به علت مشكلات ورود به پاكستان شرپایی را به همراه نداشت. آنان عده‌ای از مردم محلی هونزا را كه استعداد كوهنوردی داشتند با خود بردند و سه هفته پس از آن، كمپ‌ها در محل‌های مشابه سال‌های 1938 و 1939 برقرار شد.
تا آن زمان هوا بسیار خوب بود، اما ناگهان به توفانی تبدیل شد كه همه فعالیت‌ها را برای چندین روز متوقف كرد. سرانجام در یكم آگوست، كل تیم هشت نفره در كمپ هشت در ارتفاع 7750 متری مستقر شدند؛ همه آنان در فرم خوب و آماده حمله بودند.

ناگهان خدایان كوهستان حمله كردند! كولاكی بسیار شدید كه شب و روز ادامه داشت. آنان در اثر درایت هوستون، دارای ده تا دوازده روز ذخیره غذا بودند. پس از رأی‌گیری دو تیم حامل طناب برای حمله به قله انتخاب شدند. تنها چیزی كه نیاز داشتند، چند روز هوای خوب بود، اما توفان شدیدتر‌ می‌شد و چادرها را با شدت بیشتری تكان می‌داد. در چهارم آگوست، گیلكی 26 ساله دچار خون‌مردگی‌هایی در یكی از پاهایش شد كه قادر به حركت نبود. وضعیت او بدتر شد و شش‌های او نیز پس از چند روز دچار مشكل شد. در این توفان شدید امكان انتقال وی به كمپ اصلی وجود نداشت.

هم‌اكنون جنگ بر سر زندگی‌ها بود. همه می‌دانستند كولاك تا چند وقت دیگر ادامه خواهد داشت. در دهم آگوست، وضعیت بحرانی و ذخیره غذا تمام شده بود. وضعیت گیلكی وخیم بود و ناخن‌های بل نیز دچار بی‌حسی شده بود؛ بنابراین، تصمیم گرفته شد كه همه گروه با حمل گیلكی فرود را آغاز كنند. آنان چاره دیگری جز این نداشتند. در روز نخست، آنان تنها چند صد متر فرود آمدند. در غروب آن روز در اثر پیچیدگی طناب‌ها، پنج نفر سقوط كردند، اما شوئینگ به تنهایی آنان را مهار كرد. خوشبختانه كسی آسیب جدی ندید. با ایجاد كمپ‌های موقتی، حال گیلكی كمی بهتر شد. آنان كه برانكارد گلیكی را كمی بالاتر با كمك تبر به یخ مستحكم كرده بودند، برای آوردن وی رهسپار شدند، اما ریزش بهمن، سرنوشت او را مشخص كرد. اثری از وی باقی نمانده بود و در توفان نیز صدایی شنیده نمی‌شد. هفت نفر باقی‌مانده فرود خود را ادامه دادند تا سرانجام پس از پنج روز به كمپ اصلی رسیدند. بل دچار سرمازدگی‌های جدی شده بود و 200 كیلومتر باقی‌مانده تا اسكاردو را توسط افراد گروه حمل شد. رسیدن هر هفت نفر به زیر یال آبروتزی به یك معجزه شبیه بود.

سومین تلاش آمریكایی‌ها نیز نزدیك به موفقیت بود؛ اما باز هم بدست نیامد. در سال 1953 «آردتیو دسیو» پروفسور ایتالیایی و «ماریو پوچوز» طی یك برنامه تحقیقی راه‌های صعود به «K2» را بررسی كردند. آنان تا ارتفاع 6000 متری صعود كرده و مطالب جالبی را جمع‌آوری كردند. زمانی كه «دسیو» بازگشت، طرح‌های نهایی صعود به قله را معین كرد. او گفت كه تنها شانس موفقیت در صعود به قله وابسته، به داشتن یك دیسیپلین نظامی بوده؛و این‌كه تك‌تك افراد تیم، خواسته‌های شخصی را به خاطر نتیجه تیمی، كنار بگذارند.
اعضای تیم 21 نفره ایتالیایی‌ها برای صعود به «K2» پس از گذراندن آزمایش‌های پزشكی و اتاق فشار در اواسط ژانویه 1954 در كمپ موقتی در ارتفاع 4000 متری قله «مون بلان» جمع شدند. وضعیت جسمی و روحی افراد و تجهیزات و اكسیژن به خوبی آزمایش شده و از این گروه ده نفر برای سفر به «K2» انتخاب شدند. چند روز پیش از عزیمت پس از آن‌كه گروه موفق به استخدام هیچ شرپایی نشد، چند نفر دیگر نیز به گروه اضافه شدند.
برنامه بر پایه طرح تهیه شده و از همان مسیرهای قبلی (یال آبروتزی) دنبال شد. به رغم وضعیت بد جوی، كمپ‌ها یكی بعد از دیگری ایجاد شد. در اواسط ژوئن، همه تجهیزات برای حمله نهایی به كمپ 4 برده شد. گروه امیدوار بود تا پیش از پایان ماه، موفق به فتح قله شود. باد و توفان‌های شدید به مدت چند هفته سراسر كاراكروم را فرا گرفت و باعث توقف كار شد.
در نیمه دوم جولای، وضعیت جوی بهتر شد و هوا به نظر پایدارتر آمد. «دسیو» تصمیم گرفت از این شانس برای رسیدن به قله استفاده كند. كمپ پنج در 7300 متری و كمپ بعدی سیصد متر بالاتر زده شد. اما یك اتفاق بد، همه را شوك كرد؛ «ماریا پوچوز» راهنمای 36 ساله كوهستان در اثر ذات‌الریه در كمپ دو در 20 جولای درگذشت.
گروه كار خود را ادامه داد و كمپ هشت كمی بالاتر در ارتفاع 8150 متری درست زیر دیواره دویست متری كه كلید فتح قله بود، زده شد. در 28 جولای چهار نفر به كمپ هشت رسیدند و شب را در آنجا گذراندند. از این چهار نفر، دو نفر روز بعد حمله نهایی به قله را آغاز كردند. درست بر روی یالی در 200 متری زیر قله، ناگهان اكسیژن آنها تمام شد. این دو نفر بدون اكسیژن مسیر را ادامه دادند و در بعدازظهر همان روز پس از تلاشی جانفرسا موفق به فتح قله k2 برای اولین بار شدند. قله «K2» برای نخستین بار زیر پای انسان قرار گرفت. آنها مدت زمان زیادی را بر روی قله توقف نكرده و بعد از حدود نیم ساعت توقف فرود را آغاز كردند.
فرود آنان نزدیك بود با سقوط یك نفر از صعودكنندگان به یك درام تبدیل شود، اما او با كمك تبریخ خود را نگه داشت و همراهش او را نجات داد. آنان در ساعت 2:30 بعدازظهر به كمپ هشت رسیدند و با نوشیدنی داغ مورد استقبال همراهانشان قرار گرفتند. همه افراد گروه به طور سالم در دوم آگوست به كمپ اصلی بازگشتند.
دو نفری كه به قله رسیدند، چه كسانی بودند؟ این امر تا زمانی كه گروه به ایتالیا رسید، فاش نشد. «دسیو» می‌خواست تا این افتخار بین همه افراد گروه تقسیم شود. همه آنان جزیی از موفقیت تیم بودند. در ایتالیا اعلام شد كه «لینو لاچه دلی» و «آشیل كومپانیونی» دو انسانی هستند كه برای نخستین بار پا بر فراز قله «K2» گذاشتند. هر دوی آنان پس از بازگشت به ایتالیا، چند انگشتشان را در اثر سرمازدگی از دست دادند.
بعد از آنان تاكنون چندین گروه دیگر موفق به صعود به «K2» شده‌اند. لهستانی‌ها در سال 1982 از جبهه شمال شرقی توسط «یانوژ كروژابا» قله را فتح كردند. وی در بازگشت جان باخت.
پس از آنان، «لوئیز رینهارت» آمریكایی بدون استفاده از اكسیژن به «K2» صعود كرد و سرانجام این «رینولد مسنر» معروف بود كه با صعود از جبهه جنوب غربی به قله «مسیر جادویی» این جبهه را به نام خودش ثبت كرد. او بدون استفاده از اكسیژن از مسیری سخت به قله صعود كرد و در بازگشت به وطن، گفت كه اورست در برابر «K2» تنها یك تفریح است.
به هر حال این قله تاكنون جان بسیاری را گرفته ولی از همه جبهه‌ها فتح شده است. حتی عده‌ای نیز تاكنون چند بار «K2» را فتح كرده‌اند.
سرانجام «K2» خدای كوهستان، كوه وحشی و قاتل، مغلوب توانایی‌های انسان شد.

 منبع : سایت www.baztab.com
نویسنده : پر جربرید  : www.jerberyd.com
ترجمه : سبوح شهلایی

این متن از www.climbing.ir  و  وبلاگ K2 میباشد .

روابط عمومی انجمن کوه نوردان ایران به آگاهی می رساند:

مراسم روز جهانی کوهستان

سازمان ملل متحد، سال 2002 را ((سال جهانی کوه ها)) اعلام کرد و از سال 2003 روز یازدهم دسامبر (20آذرماه) را ((روز جهانی کوهستان)) یا International Mountain Day نامید.

هدف از این نام گذاری، جلب توجه همگان به موضوع محیط های کوهستانی و اهمیت آنها در بوم سازگان ها ((Ecosystems است. سازمان ملل، در هر سال یک موضوع یا شعار خاص را برای این روز انتخاب می کند. موضوع روز کوهستان امسال ((مدیریت تنوع زیستی کوهستان برای زندگی بهتر)) است.

کوه ها سرچشمه ی بیش از نیمی از آب شیرین مصرفی جهان، منشا علوفه، چوب، گیاهان دارویی و مواد معدنی بی شمار هستند. همچنین کوهستان های جهان خاستگاه تنوع فرهنگی و انبار تنوع ژنتیکی هستند. زیست بوم های کوهستانی، بسیار شکننده هستند و امروزه در بیشتر نقاط جهان دستخوش بهره برداری های مفرط و در معرض فرسایش و تخریب شدید هستند.

روز جهانی کوهستان فرصتی برای برگزاری همایش، انتشار مقاله، برگزاری نمایشگاه های عکس و فیلم و فعالیت های دیگر به منظور حساس کردن افکار عمومی و مقابله با روند تخریب محیط های کوهستانی است.

در ایران، طی چند سال گذشته، سازمان های مردم نهاد علاقه مند به کوهستان، برنامه هایی را به این مناسبت اجرا کرده اند؛ گروه دیده بان کوهستان انجمن کوه نوردان ایران (دکا) یکی از این سازمان هاست.

چندی پیش دکا با انتشار اطلاعیه ای از کوه نوردان ودیگر دوستداران محیط های کوهستانی دعوت کرد تا به مناسبت 11 دسامبر، برای اجرای برنامه های ویژه اقدام نمایند. تا کنون در شهرهای ارومیه، اراک، ساری، کلاردشت، سمنان، کرمان، رشت، ماکو، کرمانشاه، تنکابن و تهران برنامه ریزی هایی برای برگزاری مراسم روز جهانی کوهستان صورت پذیرفته است. برای مثال در شهر سمنان، اعضای انجمن کوه نوردان ایران به پاک سازی غار دربند خواهند پرداخت؛ در اراک کوه نوردان و طبیعت دوستان در "کوه سرخه" درخت کاری خواهند کرد؛ در کلاردشت؛ انجمن های حامی محیط زیست، منابع طبیعی، شهرداری و ... به موضوعاتی مانند اثر تخریبی معدن کاری در منطقه و موضوع زمین خواری خواهند پرداخت؛ و درتهران، دکا با فرستادن یادداشت و مقاله هایی چند به مطبوعات و خبرگزاری ها، کوشیده است که به طرح چالش های کوهستان کمک کند.

دیده بان کوهستان  همچنین پیگیر پیشنهادهایی خواهد شد که از چندی پیش در مورد ثبت روز سیزدهم تیر (جشن تیرگان) به عنوان ((روز ملی دماوند))، ثبت کوه دماوند و حریم آن به عنوان پارک ملی دماوند، و ثبت منطقه ی بیستون، پراو، طاق بستان به عنوان اثر تاریخی-طبیعی ملی داده است.

در تهران، در روز 20 آذر ماه گردهمایی بزرگ کوه نوردان و دوستداران محیط های کوهستانی توسط انجمن کوه نوردان و باشگاه فرهنگی ورزشی ارامنه (آرارات) در محل این باشگاه برگزار خواهد شد.

دراین گردهمایی، در مورد شعارامسال روز جهانی کوهستان گفتگو خواهد شد و هم زمان در جنب سالن همایش، نمایشگاهی از عکس و کلیپ های دیجیتال کوهستان برگزار می شود. نمایش بخشی از قدیمی ترین فیلم ایرانی مربوط به کوهستان، تجلیل از کاظم گیلان پور نخستین مربی کوه نوردی ایران و مولف نخستین کتاب کوه نوردی کشور، خواندن پیام فدراسیون جهانی کوه نوردی(UIAA) ، خواندن پیام هومن آپرین (کوه نورد ایرانی که در سال 1369 قله ی اورست را صعود کرده است)، سخن رانی دکتر اسماعیل کهرم از متخصصان برجسته ی محیط زیست کشور و سخن رانی نماینده سازمان ملل در تهران، از دیگر برنامه های این گردهمایی است.

تلفن:66712243        نمابر:66712421        www.alpineclub.ir

نشانی: تهران، خیابان انقلاب، جنب لاله زار نو، شماره 590 (ساختمان609)،

طبقه 4، واحد12   کدپستی:1145774454     صندوق پستی:5511-19395

همنورد گرامی :

بدین وسیله با احترام از شما دعوت میگردد در مراسم روز جهانی کوهستان که توسط انجمن کوهنوردان ایران و باشگاه فرهنگی ورزشی ارامنه آرارات با حضور اساتید و پیش کسوتان کوه نوردی کشور برگزار می گردد ٬ شرکت فرمایید .

زمان : ساعت ۱۸:۳۰ روز بیستم آذر ۱۳۸۵

مکان : تهران ٬ خیابان جمهوری ٬ کوچه نوبهار ٬ پلاک ۲۲ ٬ باشگاه فرهنگی ورزشی ارامنه آرارات .

وسایل مورد نیاز برای برنامه روز جهانی کوهستان :

۱. پوشاک مناسب و گرم ۲. کوله ۳. کفش مناسب ۴. باتوم ۵. مواد غذایی ۶. آب و لوازم ضروری

مسیر رفت برنامه : حرکت از دربند به سمت پناهگاه شیرپلا و سپس قله توچال .

سرپرست برنامه متعاقبا اعلام خواهد گردید .

مسیر برگشت نیز به دلخواه همنوردان گرامی میباشد . ( مسیر های پیشنهادی برای برگشت : مسیر رفت و یا تله کابین توچال )

تعداد نفرات نیز در بین روزهای ۱۵ تا ۱۷ اعلام خواهد شد .

(مدت زمان تقریبی صعود : در حدود ۶ ساعت از دربند تا قله توچال )

20 آذر ماه برابر با ۱۱ دسامبر روز جهانی کوهستان میباشد که این روز توسط سازمان ملل نامگذاری شده است و از سال 2002 (سال جهانی کوه ها ) تمام دوستداران کوهستان در کشورهای مختلف این روز را جشن میگیرند . بهمین مناسبت در راستای شناساندن این روز به علاقه مندان کوهستان در کشور عزیزمان ایران که دارای کهن ترین کوه صعود شده تاریخ میباشد روز دوشنبه 20 آذر ماه امسال  صعودی به قله توچال (بام تهران) انجام خواهد شد که از علاقه مندان و دوستداران کوهستان دعوت بعمل می آید تا در این صعود نمادین حضور بهم رسانند . پیشاپیش دستان شما دوستان عزیز را به گرمی میفشارم .

زمان و مکان شروع برنامه : 20 آذر ماه 1385 ساعت 06:00 صبح ، مجسمه کوهنورد میدان سربند .

( از علاقه مندان به شرکت در این برنامه تقاضا میشود  حضور خود را در این برنامه با ارسال e-mail  و یا درج نظر در وبلاگ اینجانب تا تاریخ 17 آذر ماه 1385 اعلام نمایند . )

با تشکر

رضا آموزگار

ادامه از قبل ...

۷. انتخاب نفر :

مدیر برنامه باید اعضای خود را بسیار خوب بشناسد و هر چه درجه سختی بالاتر و مدت اجرای برنامه زیادتر باشد میزان این شناخت باید دقیق تر و کامل تر باشد . در انتخاب نفر تعارف نداشته باشید و به پنج  عامل مهم توجه کنید : توان کنونی ٬ توان روحی ٬ طاقت ٬ تجربه و سابقه ی پزشکی .

توان کنونی : توان یعنی داشتن آمادگی جسمانی مناسب برای اجرای برنامه پیش بینی شده . ممکن است شخصی که قبلا توان بسیار بالایی داشته است و مدتی از ورزش دور بوده است بخواهد با شما همراه شود و در این حالت به توان کنونی فرد توجه شود نه توانی که روزی داشته است .

توان روحی : یعنی داشتن آمادگی روحی لازم برای به پایان رساندن برنامه پیش بینی شده .

طاقت : ورزشکاران پر توان الزاما نباید پر طاقت هم باشند و افراد پر طاقتی هم وجود دارند که پر توان نیستند . در برخی برنامه ها ممکن است عامل پر طاقتی نقش مهم تری داشته باشد پس با توجه به این مسئله افراد تیمتان را انتخاب کنید .

تجربه : از دعوت افراد مجرب به برنامه خود غافل نشوید . تمام بار و مسئولیت تیم را روی دوش خود نگذارید و سعی نکنید که در گروه تنها نقش را بر عهده بگیرید . برای هر کسی نقشی شایسته و مناسب را در نظر بگیرید وجود دو سه نفر مجرب در کنار سرپرست برنامه ایمنی را بسیار بالا می برد .

سابقه ی پزشکی : دانستن نارسایی قلبی و بیماری های دیگر به ویژه در برنامه های سخت و پر ارتفاع برای سرپرست هر برنامه واجب است .

ادامه دارد ...

رعایت بهداشت لازمه سلامتی می باشد که در تمام مکان ها و زمان ها اجتناب ناپذیر است و بالطبع محیط پاک کوهستان نیز از آن مستثنی نمی باشد . بهداشت اجزاء متعددی دارد که در این مقوله جزء فردی آن مورد بررسی قرار می گیرد .

بهداشت فردی به مجموعه اقدامات و فعالیت هایی اطلاق می گردد که یک فرد باید جهت حفظ سلامت خود بکار بندد . با توجه به این که پیشگیری کم هزینه تر و راحتتر از درمان است . پس چه پسندیده است که با رعایت بهداشت خود را از عوارض بروز بیماری و نیز ناتوانی هایی که در اثر آن ایجاد می شود رها کنیم .

رعایت بهداشت فردی در محیط کوهستان استراتژی خاصی را با توجه به موقعیت مکانی و امکانات می طلبد که در این وبلاگ سعی میگردد بهداشت اجزاء مختلف بدن بطور خلاصه و کلی توضیح داده شود .

ادامه دارد ...

ادامه از قبل ...

۶. توجیه گروه :

تمام آگاهی هایی را که به دست آورده اید . شیوه ای را که انتخاب کرده اید . با انتظاراتی که از گروه دارید در جلسه ای توجیهی مطرح کنید . در همان جلسه تقسیم کار را نیز انجام دهید در برنامه های سخت میزان خطر را یاد آوری کنید اگر درجه خطر بالاست آن را صادقانه با دوستانتان مطرح کنید . اگر بطور مثال برنامه ای را برای صعود به قله ی K2 طراحی می کنید به صراحت به دوستانتان بگویید که نیمی از کسانی که قصد صعود به قله K2 را داشته اند تا به حال کشته شده اند . اگر به دیواره ی علم کوه صعود می کنید سوانح قبلی را بررسی کنید و در صورت پیدا کردن اشتباه ٬ گروه را توجیه کنید که همان اشتباه را مرتکب نشوند . اشتباه کردن در ورزش های دیگر با پوئن از دست دادن یا در بدترین حالت ممکن با اخراج ورزشکار همراه است اما در ورزش های کوهستانی اشتباه کردن معمولا با آسیب جبران ناپذیر همراه است .

ادامه دارد ...